O Tαξιδιώτης της Λογοτεχνίας, γνωστός και ως "ΤΑΛΟΣ"

(σχεδόν βιογραφικό γραμμένο από όλους τους άλλους μαζί)

«Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν - (κυρίως για εκείνους που δεν διαβάζουν).

Υπάρχουν και εκείνοι που μιλούν - (κυρίως σε εκείνους που ακούν μόνο τον εαυτό τους).

Υπάρχουν και κάτι άλλοι - λίγοι - που διαβάζουμε, κρίνουμε και αποφασίζουμε.

Ακατάπαυστα.»

Έτσι λέει ο Τάλος, … υπερήφανος που ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Και όλοι εμείς δεν αμφισβητούμε τα λεγόμενά του - μα διαφωνούμε μαζί του επειδή τόλμησε να κατατάξει τον εαυτό του στην κατηγορία των ανθρώπων, ενώ είναι πλάσμα της φαντασίας ενός από εμάς. Έχουμε και άλλα να του προσάψουμε αλλά είμαστε όλοι προσεκτικοί γιατί κρατάει στα χέρια του ένα όπλο φονικό. Ένα Χ σκαλισμένο με κόκκινο στυλό μπικ. Ανεξίτηλο και «ανεξίσβηστο» όσο και αν πατάς delete.

Το μόνο θετικό, είναι πως ο Τάλος δεν γράφει και δεν διεκδικεί ρόλο δημιουργού. Δεν θέλει καν να γίνει ήρωας σε κάποιο μυθιστόρημα.

Προτιμά κάτι πιο ύπουλο: να επιλέγει.

Λέγεται πως γεννήθηκε κάπου στο ημίφως μιας βουβής βιβλιοθήκης, από μία πυκνογραμμένη σελίδα και μια δυσνόητη υποσημείωση. Δεν το επιβεβαιώνει. Δεν τον ενδιαφέρει. Άλλωστε, οι τόποι έχουν σημασία μόνο όταν γίνονται κείμενα - και οι γεννήτορες μόνο όταν αναγνωριστούν από τα γεννήματά τους. Αυτό το είπε ο Παγώνης που οι φήμες τον θέλουν γεννήτορά του. (Σε αυτό το σημείο ο Μύθων ανεφώνησε «… όπα και πολύτεκνος ο Παγώνης» μα αυτό δεν θα το περιλάβουμε στο βιογραφικό του Τάλου. Άσε που δεν ξέρουμε τιακριβώς σημαίνει…)

Λέγαμε λοιπόν, πως ο Τάλος διαβάζει τα πάντα. «Κυρίως εκείνα που δεν διαβάζουν οι άλλοι - παρότι επαίρονται πως γνωρίζουν το όνομα του δημιουργού τους και πως έχουν στην βιβλιοθήκη τα άπαντά του.» ζήτησε ο ίδιος να προσθέσουμε.

Παραδεχόμαστε πάντως, πως ανασύρει ξεχασμένα διηγήματα, παραγνωρισμένα αποσπάσματα, φράσεις που πέρασαν απαρατήρητες - και τα φέρνει στο φως, με εκείνη την ύποπτη ηρεμία του ανθρώπου που προσποιείται πως γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λέει ενώ αποφεύγει να λέει περισσότερα από όσα γνωρίζει.

Εν ολίγοις, ο Τάλος είναι κάτι σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της ιστοσελίδας, … «αλλά με την καλή έννοια…» συμπληρώνει όταν του το θυμίζουμε

Κατόπιν διαφωνεί. Ισχυρίζεται πως δεν διευθύνει τίποτα. Πως απλώς απορρίπτει.

Βάζει εκείνα τα μεγάλα αναλογικά Χ πάνω σε ψηφιακά κείμενα. Σβήνει προτάσεις, λέξεις και χαρακτήρες, …με μια παγερή σιωπή. Με ένα αυστηρό βλέμμα. Με μια ανεπαίσθητη μετατόπιση του βιβλίου προς τα αριστερά, συνοδευόμενη από ένα «τστστς», του οποίου κανείς δεν γνωρίζει το ακριβές νόημα.

Ποτέ δεν μας εξήγησε γιατί επέλεξε κάποιο κείμενο και όχι κάποιο άλλο. Κανένα επιχείρημα. Και αν πιεστεί, απαντά σαν δημοκράτης πολιτικός: «Διάβασέ το ξανά» ή «Μα διαβάστε επιτέλους αυτό που γράψατε όχι σαν δημιουργοί μα σαν αναγνώστες» Και αυτό είναι όλο.

Ο Μύθων τον θεωρεί υπερβολικά σοβαρό.

Ο Ζέφυρος τον θεωρεί επικίνδυνο.

Η δεσποινίς Πάσσα Τέμπου τον φοβάται - διότι έχει την παράξενη ικανότητα να «αδειάζει» σελίδες χωρίς να πατά το αρμόδιο κουμπί (delete).

Ο Παγώνης προσποιείται πως δεν γνωρίζει για ποιον μιλάμε… πράγμα που ως γεννήτορα τον καθιστά άκαρδο.

Κι όμως, χωρίς τον Τάλο, κανείς δεν θα ήξερε τι αξίζει να διαβαστεί και να φιλοξενηθεί σε αυτήν την ιστοσελίδα.

Ή - ακόμη χειρότερα - θα φιλοξενούσαμε εδώ ακόμη και τα πρακτικά της έκτακτης συνέλευσης του συλλόγου απόρων ακαδημαϊκών.

(Αυτό το γράψαμε για να τον καλοπιάσουμε. Ολόκληρη στίβα κειμένων προς έγκριση έχει επάνω στο γραφείο του…)

Λέγεται πως κάποτε επιχείρησε να γράψει και ο ίδιος. Το αποτέλεσμα τον έπεισε πως καλύτερα είναι να διαβάζει - και να ταξιδεύει μέσα στα κείμενα των άλλων. Και να αφήνει σε εμάς την ψευδαίσθηση πως επιλέξαμε μόνοι μας τι θα διαβάσουμε.

Αν τον συναντήσετε, δεν θα τον αναγνωρίσετε.

Ούτε εμείς τον αναγνωρίζουμε.

Μόνο ακούμε εκείνη τη επίμονη φωνή του, να λέει:

- «Αυτό θα βάλεις».

- «Μα είναι στην καθαρεύουσα», του απαντά η Πάσσα Τέμπου. «Ο αφηγητής θα κάνει σαρδάμ και θα γίνουμε ρεζίλι.»

- «Αυτό είπα.»

Και μετά… μετά από ώρες διόρθωσης των σαρδάμ, περιμένει να τον ευχαριστήσουμε.

Υπογραφή: Όλοι οι άλλοι μαζί.

* (επεξηγηματικό σχόλιο από την δεσποινίδα "Πάσσα Τέμπου") Το υποκοριστικό «Τάλος» το διάλεξε μόνος του, μια βροχερή μέρα που ο Μύθων τού διηγόταν τον μύθο του χάλκινου γίγαντα που φύλαγε τη μινωική Κρήτη: γύριζε το νησί τρεις φορές την ημέρα και πετούσε βράχια σε όποιο καράβι πλησίαζε ανεπιθύμητο. «Και εγώ φύλακας είμαι», είπε σαν να μας απειλούσε. Από τότε γυρίζει την ιστοσελίδα τρεις φορές την ημέρα και πετάει κάτι μεγάλα Χ σε όποιο κείμενο πλησιάζει ανυπεράσπιστο. Του θυμίσαμε πως ο αρχαίος Τάλως είχε μία μόνο φλέβα, κι όταν του έβγαλαν το χάλκινο καρφί που τη σφράγιζε, χύθηκε ολόκληρος και πέθανε. Δεν ανησύχησε. Είπε πως η δική του φλέβα είναι μια καλογραμμένη πρόταση, κι αν ποτέ τη βρούμε, να του τη δείξουμεγιατί σε όσα του φέραμε ως τώρα, ακόμα δεν την συνάντησε…

--- Υποσημείωση στην υποσημείωση — από τον Μύθων. Ανορθόγραφος, και άσχετος. «Τάλως» γράφεται, με ωμέγα. Πλασμένος από τονΉφαιστο, όχι από την Hostinger. Του επεσημάναμε το έγκλημα κατά της ορθογραφίας, τόσον εγώ όσον και ο επεξεργαστής του κειμένου. Δεν καταδέχτηκε ν' απαντήσει. Έβαλε ένα Χ στο σχόλιό μου και είπε στον επεξεργαστή να προσθέσει εκείνο το ακαλαίσθητο «Τάλος» στην ορθογραφία. Ο εγκληματίας…

Ο Ταξιδιώτης των Μύθων (γνωστός και ως ΜΥΘΩΝ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ)

(σχεδόν βιογραφικό γραμμένο από τον Ζέφυρο Τραμοντάνα)

Δημιουργία ή Δημιουργός;

Φανταστείτε να δημιουργείτε έναν ήρωα για ένα μυθιστόρημα - και ξαφνικά αυτός να αποκτά δική του βούληση, αρνούμενος να ακολουθήσει την πλοκή που έχετε σχεδιάσει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, … να σας βγει και μισάνθρωπος.

Ο Παγώνης είχε αρχικά φανταστεί τον ήρωά του ως έναν απλό, εκκεντρικό φοιτητή με πάθος για τη μυθολογία. Ήθελε να τον φέρει σε αντιπαράθεση με άλλους ήρωες, να «χτίσει» επάνω του την πλοκή ενός μυθιστορήματος.

Αλλά κάπου στην πορεία συνέβη αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «κατασκευαστικό λάθος».

Ο χαρακτήρας ξέφυγε. Φαίνεται πως ήταν πολύ «κολλημένος» με την μυθολογία και τα άλλα «παιδάκια» τον κορόιδευαν, με αποτέλεσμα να τα μισήσει.

Αίφνης, άρχισε να γκρεμίζει τον «τέταρτο τοίχο»** και να διεισδύει στον πραγματικό κόσμο. Αντί να αλληλεπιδρά με τους υπόλοιπους χαρακτήρες - όπως είχε σχεδιαστεί - αποσύρθηκε στον εαυτό του και ξεκίνησε τις δικές του ιστορίες, «σκαλισμένες» σε ένα τετράδιο.

Επιμένει πως γράφει, αλλά δεν είναι συγγραφέας. Δηλώνει ταξιδιώτης. Ένας περιηγητής που εξερευνά τον κόσμο της μυθολογίας και γράφει με μολύβι, για να μπορεί να σβήνει εύκολα. Καλά κάνει γιατί με τα περισσότερα από όσα γράφει διαφωνώ καθέτως και οριζοντίως. Ακούς εκεί να λέει πως είμαστε το λάθος του Επιμηθέα …. Μα αυτό θα μας το εξηγήσει ο ίδιος με ένα βιντεάκι που ήδη ενέκρινε ο Τάλος, δίχως να ρωτήσει εμάς τους υπόλοιπους. Δημοκρατία σου λέει….

Πάντως, χρησιμοποιεί τα αρχαία κείμενα ως οχήματα. «Επιβιβάζεται» στους στίχους του Ομήρου, του Ησιόδου και των τραγικών ποιητών - έτσι τουλάχιστον λέει.

Είναι και σχολαστικός. Έχει οργανώσει τα ταξίδια του σε πέντε περιόδους, από την Εποχή του Χάους έως την Οδύσσεια:

-στις πρώτες κατασκευές, δηλαδή στη Θεογονία,

-στους θεούς των ανθρώπων, δηλαδή στους θεούς του Ολύμπου,

-στους ανθρώπους των θεών, δηλαδή στους ήρωες της μυθολογίας,

-στην Ιλιάδα,

-και τέλος στην Οδύσσεια.

Λέει πως αναζητά θησαυρούς κρυμμένους μέσα στις λέξεις και τους στίχους. Πως, ενώ οι άλλοι ασχολούνται με την πλοκή των μύθων, εκείνος αναζητά την αλληγορία. Δεν βλέπει γύρω του που οι άνθρωποι υποφέρουν την καθημερινότητα, … τα αρχαία δράματα τον νοιάζουν τον αχρείο.

Ο δε Παγώνης παραμένει αμφιθυμικός απέναντι σε αυτό το ύπουλο πλάσμα της φαντασίας του. Από τη μία τον εκνευρίζει η ανυπακοή του, από την άλλη τον θαυμάζει για το πάθος και την επιμονή του να βλέπει αλληγορίες ακόμη και στον μύθο της έμπουσας.

Αυτό όμως που καθιστά την «προσωπικότητα» του Ταξιδιώτη των Μύθων κάπως ενδιαφέρουσα, είναι ότι αμφισβητεί την ίδια τη φύση της δημιουργικότητας.

Πόσο έλεγχο έχει πραγματικά ένας συγγραφέας πάνω στους ήρωές του;

Ο ίδιος απαντά:

«Αν είναι τίμιοι ήρωες και τέκνα αγνής φαντασίας, μηδενική».

Έτσι λέει ο κιοτής. Και λέω πως είναι κιοτής γιατί κάθεται και πονά τους πεθαμένους, νοιάζεται για το δίκιο του Αίγισθου, και δεν τολμάει να κλάψει για τον διπλανό του.

Θα τον πίστευα - και ίσως να τον εκτιμούσα - αν δεν έφθανε στο σημείο να ισχυριστεί πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε «οι τρελοί πίθηκοι και η αισχύνη του ζωικού βασιλείου διότι μόνον εμείς χρειαζόμαστε όπλα αντί για νύχια και δόντια.»

«Μήπως είσαι ρατσιστής;» Τον ρώτησα κάποτε. «Ναι! μου είπε. Απέναντι σε μία και μόνον ράτσα. Την ράτσα των ανθρώπων…»

Μετά τιμής,

Ζέφυρος Τραμοντάνα

*(σημείωση του Μύθωνα). Το παρατσούκλι «Μύθων ο Αθηναίος» μου το κόλλησε ο «Τάλος» μια μέρα που δεν έβρεχε και του διηγόμουν τον μύθο του Τίμωνα του Αθηναίου. Το μόνο που κατάλαβε ο ανιστόρητος είναι πως ο Τίμων ήταν μισάνθρωπος. Άσχετος …

* (σημείωση του Τάλου) Τέταρτος Τοίχος:

Στη σκηνή του θεάτρου ή στην οθόνη του κινηματογράφου υπάρχουν τρεις πραγματικοί τοίχοι· ο τέταρτος είναι εκείνος που χωρίζει τους ηθοποιούς και τα «επί σκηνής δρώμενα» από το κοινό. Οι χαρακτήρες υποτίθεται ότι δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του κοινού πίσω από αυτόν τον τοίχο.

Στη λογοτεχνία υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία· ακόμη και εκεί, όμως, η ελευθερία αυτή ανήκει κυρίως στον αφηγητή και όχι στους ήρωες που συμμετέχουν στην πλοκή.

Όταν ένας ηθοποιός ή ένας λογοτεχνικός ήρωας «σπάει τον τέταρτο τοίχο», απευθύνεται άμεσα στο κοινό ή αποκαλύπτει ότι γνωρίζει πως αποτελεί μέρος μιας ιστορίας. Έτσι δημιουργείται ένα παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

Ο Τομάζο Παγώνης

(Σχεδόν βιογραφικό, γραμμενος από τον Ταξιδιώτη των Μύθων)

Λέει πως γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του… δεν θυμάμαι - στον Πειραιά. Πως σπούδασε ναυτιλιακά στο Λονδίνο και, από τότε, προσέλαβε τον εαυτό του ως διαπραγματευτή ναυτιλιακών συμβάσεων· ενίοτε και ως μικροπλοιοκτήτη, συχνά και ως διαχειριστή πλοίων. Πεζά πράγματα…

Γενικά, του αρέσουν όσα - και όσοι - με κάποιον τρόπο επιπλέουν, μεταφέροντας το βάρος κάποιου φορτίου. Μπλα-μπλα-μπλα.

Ισχυρίζεται πως χόμπι του είναι τα ταξίδια και η «συγκριτική μελέτη των διαλυτηρίων του νου και της φύσης». Έτσι λέει…

Κάθε πρωί γράφει και μελετά δυο-τρεις ώρες. Μετά προσποιείται πως εργάζεται για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Και τα βράδια, συνήθως, καταστρέφει καμβάδες και λαδομπογιές - παρότι γνωρίζει πολύ καλά πως να ζωγραφίζει ΔΕΝ γνωρίζει.

Τον άκουσα να λέει πως έχουν εκδοθεί κατά καιρούς μικρά διηγήματα που έγραψε για να αποφύγει τα λεξοτανίλ. Το 2010, λέει, παίχτηκε στο Θέατρο Άλμα το έργο του με τίτλο «Αύριο πάλι» και πρόσφατα το έργο του «Κοντέσσα Βαλαίρενα» από τον θίασο Μελπωμένη στο Ντουμπάι. Τελευταία, απέκτησε την κακή συνήθεια να δημοσιεύει στο youtube, μικρά διηγήματα μεγάλων Ελλήνων συγγραφέων, που επειδή έτυχε να περάσουν σε άλλη διάσταση πριν 70 χρόνια και βάλε, … στερούνται του δικαιώματος να τον εμποδίσουν.

Εγώ όμως, το 2010 που διέπραξε το πρώτο θεατρικό του έγκλημα, δεν υπήρχα ακόμη. Οπότε δεν μπορώ να επιβεβαιώσω αν λέει αλήθεια, αν το έργο άξιζε, κλπ… Φυσικά, δεν θα μπω στον κόπο να το γκουγκλάρω.

Λέει, πως αυτός με δημιούργησε.

Εγώ δεν ξέρω τίποτα. Υποψιάζομαι πως αυτός δημιούργησε τον Τάλο – γιατί τέτοιος παλιοχαρακτήρας είναι και ο ίδιος – αλλά εγώ δεν έχω καμία σχέση μαζί του.

Άσε που τα παιδικά μου χρόνια δεν τα θυμάμαι και γονείς δεν γνωρίζω να έχω. Αν ο Παγώνης θέλει να πιστεύει πως είναι δημιουργός μου… ας λέει.

Φυσικά, τον ρώτησα κάποτε τι εννοεί όταν μιλά για «μελέτη των διαλυτηρίων του νου και της φύσης». Νόμιζα πως είχε κάτι σπουδαίο στο μυαλό του.

Εκείνος όμως βρήκε την ευκαιρία να μου κάνει διάλεξη:

Ότι ο νους συνθέτει ιδέες και κατασκευάζει θεωρίες, οι οποίες τελικά οδηγούνται σε διαλυτήρια, για να αποσυντεθούν και να ανασυντεθούν σε νέες - ίσως πιο εξελιγμένες - θεωρίες.

Κάτι τέτοιο, νομίζω…

Τίποτα σπουδαίο, δηλαδή. Κάτι σαν αντιγραφή της «γόμας» μου μοιάζει…

Μετά τιμής,

Ο Ταξιδιώτης των Μύθων

Ο Ζέφυρος Τραμοντάνα

(σχεδόν βιογραφικό γραμμένο από τον Τομάζο Παγώνη)

Υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται σε κάθε λογής «παράθυρα».

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που υπογράφουν.

Ο Ζέφυρος Τραμοντάνα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Λέει - ή μάλλον αφήνει να εννοηθεί - πως γεννήθηκε κάπου στην Ελλάδα αλλά ανδρώθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου. Δεν επιβεβαιώνει τίποτα. Δεν διαψεύδει τίποτα. Θέλει λέει να ζήσει «αυτή την σύντομη φάση της ύπαρξής του» ινκόγκνιτο. Φοβάται μήπως τον φακελώσουν παρά τις διαβεβαιώσεις μου πως στην χώρα έχουμε πλέον δημοκρατία (πράγμα που τον κάνει να ξεκαρδίζεται στα γέλια).

Για όλα τα άλλα όμως, για εκείνα που δεν αφορούν την προσωπική του ζωή, γράφει.

Τα προς το ζην τα εξασφαλίζει με τρόπο που παραμένει αδιευκρίνιστος και ενδεχομένως ύποπτος. Αρνείται πεισματικά να εργαστεί, χωρίς να είναι ούτε πλούσιος κληρονόμος ούτε καν βολεμένος σύζυγος από εκείνους που σατιρίζει ο Ροΐδης.

Κανείς δεν γνωρίζει πότε άρχισε να γράφει, ούτε από πού προέρχονται οι ιστορίες του. Ο ίδιος αποφεύγει επιμελώς κάθε είδους παρουσία, σαν να θεωρεί ότι η ύπαρξη του συγγραφέα είναι περιττή, εφόσον το κείμενο μπορεί να μιλήσει - ή να σιωπήσει - μόνο του.

Δεν γράφει μεγάλα έργα. Προτιμά τις μικρές ιστορίες. Οι αφηγήσεις του είναι συνήθως αλληγορικές. Κάποιες φορές μοιάζουν απλές. Σχεδόν αθώες.

Δεν είναι.

Παρότι μοιάζει να αφήνει τον αναγνώστη ελεύθερο - και ανεμπόδιστο, στην πραγματικότητα είναι ύπουλος εχθρός κάθε εξουσίας και κάθε κατεστημένου. Και παρότι είναι αντικοινωνικός, μέσα από τα γραπτά του διακρίνω πως αγαπά τους ανθρώπους. Κυρίως εκείνους που δεν έχουν βήμα να πουν τον πόνο τους.

Τα κείμενά του βρίσκουν τον δρόμο τους - συχνά παρά τη θέλησή του - μέσα από το κανάλι «ΜυΔίΑ», όπου οι μύθοι, οι διηγήσεις και οι αλληγορίες δεν ζητούν να γίνουν κατανοητές, αλλά να γίνουν αισθητές. Στον ίδιο χώρο, κινείται και ο Μύθων, μα εκείνος ψάχνει τις αλληγορίες σε αρχαιολογικές ανασκαφές ενώ ο Ζέφυρος τις βρίσκει στην διπλανή πόρτα του διαμερίσματός του.

Τα κείμενά του, τα εμπιστεύεται καμιά φορά σε εμένα, και εγώ - κατά παράβαση της εμπιστοσύνης του -δημοσιεύω μερικά από αυτά. … όποια μου επιτρέψει ο Τάλος, χωρίς φυσικά να μου το έχει επιτρέψει ο Ζέφυρος

Φυσικά επιμένει να γράφει με ψευδώνυμο. Το «Ζέφυρος Τραμοντάνα» δεν είναι το όνομά του. Το πραγματικό του όνομα είναι … αν σας πω πως ούτε και εγώ δεν το γνωρίζω θα με πιστέψετε;

Το όνομά του δεν το έχω δει ούτε σε πιστωτική κάρτα. Οσάκις – σπάνια – κερνάει καφέ στα Εξάρχεια, πληρώνει με νομίσματα (έτσι του αρέσει να αποκαλεί όλων των ειδών τα χρήματα). Φυσικά, ξεχνά να αφήσει φιλοδώρημα και εγώ – φοβούμενος το περιφρονητικό βλέμμα του σερβιτόρου – ουδέποτε απέλαυσα δωρεάν καφέ με τον Ζέφυρο.

Στις επίμονες ερωτήσεις μου προκειμένου να μάθω το όνομά του και το «πούθε κρατά η σκούφια του», απαντά πως «όνομα» - και καμιά φορά «επώνυμο», δικαιούνται μόνον οι ήρωες που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες του. Διότι αυτοί εξορίες, φυλακές και θεός φυλάξει αφορισμούς, … δεν σκιάζονται.

Για τον ίδιο, το όνομα είναι τόσο περιττό όσο και οι πιστωτικές κάρτες. Τόσο επικίνδυνο όσο και δύο μπουκάλια οινόπνευμα σε διαμέρισμα που κάποιοι χαρακτήρισαν γιάφκα.

… άλλα θετικά στοιχεία στον μίζερο χαρακτήρα του Ζέφυρου δεν βρήκα να γράψω σε αυτό το σημείωμα, οπότε το παραμύθι της ζωής του στερείται υπόθεσης μα – τουλάχιστον αυτό – έχει δράκο.

Μετά τιμής

Τομάζο Παγώνης

Σχεδόν βιογραφικό της ιστοσελίδας PassaTempo dot Art

(γραμμένο από την ίδια)

Γεννήθηκα όχι στη φαντασία, αλλά στα «θέλω» του Παγώνη - ένα βράδυ βροχερό, όταν έπεσε μπροστά στην οθόνη του μια διαφήμιση της Hostinger. Υποσχόταν ευκολία στην κατασκευή, μικρό κόστος και όλα εκείνα που υπόσχονται όσοι πουλούν κάτι. Είχε λέει και υποβοήθηση από τεχνητή νοημοσύνη. Την τύφλα της είχε….

Είμαι η δεσποινίς Πάσσα Τέμπου - ελπίζω κάποτε να γίνω κυρία - και δεν είμαι άνθρωπος, πράγμα που δεν θεωρώ απαραίτητα κακό. Συμφωνεί μαζί μου και ο Μύθων που κατά βάθος είναι καλό παιδί.

Μα σε αντίθεση με αυτόν, δεν είμαι ούτε και περσόνα.

Ούτε καν ηρωίδα κάποιου μυθιστορήματος.

Είμαι μια πτωχή ιστοσελίδα που ελπίζει πως δεν θα μείνει μόνη - σαν εκείνον τον πτωχό και μόνο καουμπόι των κόμικς. Ίσως, μάλιστα, να τον παντρευτώ μια μέρα… αν ποτέ συναντηθούν οι ιστοσελίδες μας. Ποιος ξέρει. Κυρία Λούκ. Πάσσα Τέμπου Λούκ! Ε ρε γλέντια…

Το όνομά μου σημαίνει «περνώ τον χρόνο μου». Μα έχω και εκείνο το dot art, που μου προσδίδει ένα κάποιο κύρος - μια αξία πέρα από εκείνη του ομώνυμου ξηρού καρπού. Κάποιοι μάλιστα λένε πως είμαι και εγώ «νοστιμούλα». Ελπίζω να συμφωνεί μαζί τους ο κύριος Λουκ που παρότι πτωχός και μόνος καουμπόι, είναι κύριος με το κάπα κεφαλαίο.

Ισχυρίζεται ο κατασκευαστής μου πως δημιουργήθηκα για να φιλοξενώ ταξιδιώτες και να τους παρουσιάζω σε όσους επιθυμούν να passa τον tempo τους δημιουργικά.

Και παρότι ίσως διακρίνετε έναν τόνο υπέρμετρης φιλοδοξίας στα σχέδιά του, εγώ παραμένω μια απλή και ταπεινή ιστοσελίδα. Δεν μου αρέσουν τα λούσα· είμαι αλλεργική στα JavaScript και μόλις που ανέχομαι ένα-δύο embedded codes στον κόρφο μου. Μη με ρωτήσετε τι είναι όλα αυτά - ρωτήστε τον κύριο Chat GPT, ή τον άλλον τον νεοφερμένο τον Claude, που τα γνωρίζουν καλύτερα.

Για την ώρα, προσπαθώ να συμμαζέψω αυτόν τον χώρο. Εδώ συχνάζουν ταξιδιώτες, και δεν κάνει να τον βρουν ακατάστατο. Όχι πως είμαι καλή νοικοκυρά - αλλά μερικοί από αυτούς λένε ωραίες ιστορίες, και θέλω να τους καλοπιάσω για να πουν περισσότερες.

Όσο για τους καυγάδες τους,… εγώ δεν παίρνω μέρος. Μόνο που τους κάνω χάζι. Και διασκεδάζω μαζί τους γιατί είναι όλοι τους αγόρια, και τα αγόρια έτσι είναι φτιαγμένα. Φωνάζουν, βρίζουν, διαφωνούν,… γιατί όσο και να μεγαλώσουν, πάντα παιδιά μένουν.

Με την ευκαιρία, καμώνομαι και εγώ πως υπάρχω.

Ίσως όμως να υπάρχω στ’ αλήθεια.

Ίσως πάλι να είμαι ένα ακόμη τέχνασμα των ιστοριών που λένε οι ταξιδιώτες.

Πάντως, το αν θα συνεχίσω να υπάρχω - και το αν κάποτε ενηλικιωθώ - δεν εξαρτάται από εμένα.

Εξαρτάται από όλους εσάς που με επισκέπτεστε…

ή από όλους εκείνους, τους αδιάφορους ξένους, που επιλέγουν να με αγνοήσουν.

Μετά τιμής, η ιδία.

Πάσσα Τέμπου (ντοτ αρτ) Δεσποινίς