Ο Ταξιδιώτης των Μύθων

(σχεδόν βιογραφικό γραμμένο από τον Ζέφυρο Τραμοντάνα)

Δημιουργία ή Δημιουργός;

Φανταστείτε να δημιουργείτε έναν ήρωα για ένα μυθιστόρημα - και ξαφνικά αυτός να αποκτά δική του βούληση, αρνούμενος να ακολουθήσει την πλοκή που έχετε σχεδιάσει.

Ο Παγώνης είχε αρχικά φανταστεί τον ήρωά του ως έναν απλό, εκκεντρικό φοιτητή με πάθος για τη μυθολογία. Ήθελε να τον φέρει σε αντιπαράθεση με άλλους ήρωες, να «χτίσει» επάνω του την πλοκή ενός μυθιστορήματος.

Αλλά κάπου στην πορεία συνέβη αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «κατασκευαστικό λάθος».

Ο χαρακτήρας ξέφυγε.

Άρχισε να γκρεμίζει τον «τέταρτο τοίχο»* και να διεισδύει στον πραγματικό κόσμο. Αντί να αλληλεπιδρά με τους υπόλοιπους χαρακτήρες - όπως είχε σχεδιαστεί - αποσύρθηκε στον εαυτό του και ξεκίνησε τις δικές του ιστορίες, «σκαλισμένες» σε ένα τετράδιο.

Επιμένει πως γράφει, αλλά δεν είναι συγγραφέας. Δηλώνει ταξιδιώτης. Ένας περιηγητής που εξερευνά τον κόσμο της μυθολογίας και γράφει με μολύβι, για να μπορεί να σβήνει εύκολα.

Χρησιμοποιεί τα αρχαία κείμενα ως οχήματα. «Επιβιβάζεται» στους στίχους του Ομήρου, του Ησιόδου και των τραγικών ποιητών - έτσι τουλάχιστον λέει.

Έχει οργανώσει τα ταξίδια του σε πέντε περιόδους, από την Εποχή του Χάους έως την Οδύσσεια:

-στις πρώτες κατασκευές, δηλαδή στη Θεογονία,

-στους θεούς των ανθρώπων, δηλαδή στους θεούς του Ολύμπου,

-στους ανθρώπους των θεών, δηλαδή στους ήρωες της μυθολογίας,

-στην Ιλιάδα,

-και τέλος στην Οδύσσεια.

Λέει πως αναζητά θησαυρούς κρυμμένους μέσα στις λέξεις και τους στίχους. Πως, ενώ οι άλλοι ασχολούνται με την πλοκή των μύθων, εκείνος αναζητά την αλληγορία.

Ο δε Παγώνης παραμένει αμφιθυμικός απέναντι σε αυτό το πλάσμα της φαντασίας του. Από τη μία τον εκνευρίζει η ανυπακοή του· από την άλλη τον θαυμάζει για το πάθος και την επιμονή του να βλέπει αλληγορίες ακόμη και στον μύθο της έμπουσας.

Αυτό όμως που καθιστά την «προσωπικότητα» του Ταξιδιώτη των Μύθων πραγματικά ενδιαφέρουσα είναι ότι αμφισβητεί την ίδια τη φύση της δημιουργικότητας.

Πόσο έλεγχο έχει πραγματικά ένας συγγραφέας πάνω στους ήρωές του;

Ο ίδιος απαντά: «Αν είναι τίμιοι ήρωες και τέκνα αγνής φαντασίας, μηδενική».Έτσι λέει.

Θα τον πίστευα - και ίσως να τον εκτιμούσα - αν δεν έφθανε στο σημείο να ισχυριστεί πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε «τρελοί πίθηκοι και αισχύνη του ζωικού βασιλείου».

Μετά τιμής,

Ζέφυρος Τραμοντάνα

Τέταρτος Τοίχος:

Στη σκηνή του θεάτρου ή στην οθόνη του κινηματογράφου υπάρχουν τρεις πραγματικοί τοίχοι· ο τέταρτος είναι εκείνος που χωρίζει τους ηθοποιούς και τα «επί σκηνής δρώμενα» από το κοινό. Οι χαρακτήρες υποτίθεται ότι δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του κοινού πίσω από αυτόν τον τοίχο.

Στη λογοτεχνία υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία· ακόμη και εκεί, όμως, η ελευθερία αυτή ανήκει κυρίως στον αφηγητή και όχι στους ήρωες που συμμετέχουν στην πλοκή.

Όταν ένας ηθοποιός ή ένας λογοτεχνικός ήρωας «σπάει τον τέταρτο τοίχο», απευθύνεται άμεσα στο κοινό ή αποκαλύπτει ότι γνωρίζει πως αποτελεί μέρος μιας ιστορίας. Έτσι δημιουργείται ένα παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

Ο Τομάζο Παγώνης

(Σχεδόν βιογραφικό, γραμμενος από τον Ταξιδιώτη των Μύθων)

Λέει πως γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του… δεν θυμάμαι - στον Πειραιά. Πως σπούδασε ναυτιλιακά στο Λονδίνο και, από τότε, προσέλαβε τον εαυτό του ως διαπραγματευτή ναυτιλιακών συμβάσεων· ενίοτε και ως μικροπλοιοκτήτη, συχνά και ως διαχειριστή πλοίων.

Γενικά, του αρέσουν όσα - και όσοι - με κάποιον τρόπο επιπλέουν, μεταφέροντας το βάρος κάποιου φορτίου. Μπλα-μπλα-μπλα.

Ισχυρίζεται πως χόμπι του είναι τα ταξίδια και η «συγκριτική μελέτη των διαλυτηρίων του νου και της φύσης». Έτσι λέει…

Κάθε πρωί γράφει και μελετά δυο-τρεις ώρες. Μετά εργάζεται για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Και τα βράδια, συνήθως, καταστρέφει καμβάδες και λαδομπογιές - παρότι γνωρίζει πολύ καλά πως να ζωγραφίζει ΔΕΝ γνωρίζει.

Τον άκουσα να λέει πως έχουν εκδοθεί κατά καιρούς μικρά διηγήματα που έγραψε για να αποφύγει τα λεξοτανίλ. Το 2010, λέει, παίχτηκε στο Θέατρο Άλμα το έργο του με τίτλο «Αύριο πάλι» και πρόσφατα το έργο του «Κοντέσσα Βαλαίρενα» από τον θίασο Μελπωμένη στο Ντουμπάι.

Εγώ όμως το 2010 δεν υπήρχα ακόμη. Οπότε δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω… και, φυσικά, δεν θα μπω στον κόπο να το γκουγκλάρω

Λέει, επίσης, πως αυτός με δημιούργησε.

Εγώ δεν ξέρω τίποτα.

Τα παιδικά μου χρόνια δεν τα θυμάμαι και γονείς δεν γνωρίζω να έχω. Αν ο Παγώνης θέλει να πιστεύει πως είναι δημιουργός μου… χαλάλι του.

Φυσικά, τον ρώτησα κάποτε τι εννοεί όταν μιλά για «μελέτη των διαλυτηρίων του νου και της φύσης». Νόμιζα πως είχε κάτι σπουδαίο στο μυαλό του.

Εκείνος όμως βρήκε την ευκαιρία να μου κάνει διάλεξη:

Ότι ο νους συνθέτει ιδέες και κατασκευάζει θεωρίες, οι οποίες τελικά οδηγούνται σε διαλυτήρια, για να αποσυντεθούν και να ανασυντεθούν σε νέες - ίσως πιο εξελιγμένες - θεωρίες.

Κάτι τέτοιο, νομίζω…

Τίποτα σπουδαίο, δηλαδή.

Μετά τιμής,

Ο Ταξιδιώτης των Μύθων

Ο Ζέφυρος Τραμοντάνα

(σχεδόν βιογραφικό γραμμένο από τον Τομάζο Παγώνη)

Υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται.

Και υπάρχουν και εκείνοι που υπογράφουν.

Ο Ζέφυρος Τραμοντάνα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Λέει - ή μάλλον αφήνει να εννοηθεί - πως γεννήθηκε κάπου στην Ελλάδα και ανδρώθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου. Δεν επιβεβαιώνει τίποτα. Δεν διαψεύδει τίποτα. Δεν διευκρινίζει.

Τα προς το ζην τα εξασφαλίζει με τρόπο που παραμένει αδιευκρίνιστος. Αρνείται πεισματικά να εργαστεί, χωρίς να είναι ούτε πλούσιος κληρονόμος ούτε κάποιος βολεμένος σύζυγος από εκείνους που σατιρίζει ο Ροΐδης

Δεν εμφανίζεται.

Δεν φωτογραφίζεται.

Δεν χαριεντίζεται.

Δεν υπάρχει - τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς.

Όμως… υπογράφει.

Κανείς δεν γνωρίζει πότε άρχισε να γράφει, ούτε από πού προέρχονται οι ιστορίες του. Ο ίδιος αποφεύγει επιμελώς κάθε είδους παρουσία, σαν να θεωρεί ότι η ύπαρξη του συγγραφέα είναι περιττή, εφόσον το κείμενο μπορεί να μιλήσει - ή να σιωπήσει - μόνο του.

Δεν γράφει μεγάλα έργα. Προτιμά τις μικρές ιστορίες.

Οι αφηγήσεις του είναι αλληγορικές. Κάποιες φορές μοιάζουν απλές. Σχεδόν αθώες.

Δεν είναι.

Ο Ζέφυρος δεν εξηγεί. Δεν σχολιάζει. Δεν καθοδηγεί. Αφήνει τον αναγνώστη ελεύθερο - και ανεμπόδιστο.

Τα κείμενά του βρίσκουν τον δρόμο τους - συχνά παρά τη θέλησή του - μέσα από το κανάλι «ΜυΔίΑ», όπου οι μύθοι, οι διηγήσεις και οι αλληγορίες δεν ζητούν να γίνουν κατανοητές, αλλά να γίνουν αισθητές.

Τα εμπιστεύεται σε εμένα.

Και εγώ, κατά παράβαση της εμπιστοσύνης του, δημοσιεύω μερικά από αυτά.

Πάντως, ο Ζέφυρος επιμένει να γράφει με ψευδώνυμο - φυσικά, το «Ζέφυρος Τραμοντάνα» δεν είναι το όνομά του - ακόμη και τις ιστορίες που δεν σκοπεύει να δημοσιεύσει. Θέλει να παραμένει ανώνυμος ακόμη και στο συρτάρι όπου στοιβάζει τα γραπτά του.

Υποστηρίζει πως «όνομα» - και καμιά φορά «επώνυμο» - δικαιούνται μόνον οι ήρωες που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες του.

Για τον ίδιο, το όνομα είναι περιττό.

Ίσως και η ύπαρξη.

Μετά τιμής

Τομάζο Παγώνης

Σχεδόν βιογραφικό της ιστοσελίδας PassaTempo dot Art

(γραμμένο από την ίδια)

Γεννήθηκα όχι στη φαντασία, αλλά στα «θέλω» του Παγώνη - ένα βράδυ βροχερό, όταν έπεσε μπροστά στην οθόνη του μια διαφήμιση της Hostinger. Υποσχόταν ευκολία στην κατασκευή, μικρό κόστος και όλα εκείνα που υπόσχονται όσοι πουλούν κάτι.

Είμαι η δεσποινίς Πάσσα Τέμπου - ελπίζω κάποτε να γίνω κυρία - και δεν είμαι άνθρωπος, πράγμα που δεν θεωρώ απαραίτητα κακό.

Δεν είμαι ούτε και περσόνα.

Ούτε καν ηρωίδα κάποιου μυθιστορήματος.

Είμαι μια πτωχή ιστοσελίδα που ελπίζει πως δεν θα μείνει μόνη - σαν εκείνον τον πτωχό και μόνο καουμπόι των κόμικς. Ίσως, μάλιστα, να τον παντρευτώ μια μέρα… αν ποτέ συναντηθούν οι ιστοσελίδες μας. Ποιος ξέρει. Κυρία Λούκ. Πάσσα Τέμπυ Λούκ! Ε ρε γλέντια…

Το όνομά μου σημαίνει «περνώ τον χρόνο μου». Μα έχω και εκείνο το dot art, που μου προσδίδει ένα κάποιο κύρος - μια αξία πέρα από εκείνη του ομώνυμου ξηρού καρπού.

Ισχυρίζεται ο κατασκευαστής μου πως δημιουργήθηκα για να φιλοξενώ ταξιδιώτες και να τους παρουσιάζω σε όσους επιθυμούν να passa tempo δημιουργικά

Και παρότι ίσως διακρίνετε έναν τόνο υπέρμετρης φιλοδοξίας στα σχέδιά του, εγώ παραμένω μια απλή και ταπεινή ιστοσελίδα. Δεν μου αρέσουν τα λούσα· είμαι αλλεργική στα JavaScript και μόλις που ανέχομαι ένα-δύο embedded codes στον κόρφο μου. Μη με ρωτήσετε τι είναι όλα αυτά - ρωτήστε τον κύριο Chat GPT, που τα γνωρίζει καλύτερα.

Για την ώρα, προσπαθώ να συμμαζέψω αυτόν τον χώρο. Εδώ συχνάζουν ταξιδιώτες, και δεν κάνει να τον βρουν ακατάστατο. Όχι πως είμαι καλή νοικοκυρά - αλλά μερικοί από αυτούς λένε ωραίες ιστορίες, και θέλω να τους καλοπιάσω για να πουν περισσότερες.

Με την ευκαιρία, καμώνομαι και εγώ πως υπάρχω.

Ίσως όμως να υπάρχω στ’ αλήθεια.

Ίσως πάλι να είμαι ένα ακόμη τέχνασμα των ιστοριών που λένε οι ταξιδιώτες.

Πάντως, το αν θα συνεχίσω να υπάρχω - και το αν κάποτε ενηλικιωθώ - δεν εξαρτάται από εμένα.

Εξαρτάται από όλους εσάς που με επισκέπτεστε…

ή από όλους εκείνους, τους αδιάφορους ξένους, που επιλέγουν να με αγνοήσουν

Μετά τιμής, η ιδία.

Πάσσα Τέμπου (ντοτ αρτ) Δεσποινίς