Το μοιρολόι μιας πεταλούδας

(…μια ιστορία δίχως μέτρο)

Ήταν κάπου κάποτε ένας ποιητής που δίχως μέτρο έγραφε γιατί το μέτρο ποτέ του δεν κατείχε.

Πρέπει όμως να παραδεχθώ πως έψαξε, ρώτησε, μελέτησε, πειραματίστηκε, σπούδασε, περιπλανήθηκε...

Να σημειώσω επίσης πως συνάντησε καταξιωμένους λόγιους και έγκυρους ποιητάδες

Όμως κανείς το μέτρο δεν το βρήκε και κανείς να του το διδάξει δεν κατάφερε.

Το μέτρο απουσίαζε.

Ρώτησε σοφούς ανθρώπους, παρα-μορφωμένους επιστήμονες, και κανείς τους δεν τον φώτισε.

Μελέτησε και ανέλυσε μεθοδικά τα λόγια που του είπαν γέροντες σεβάσμιοι και σεβαστές γερόντισσες. Όμως στα λόγια τους, το μέτρο δεν το βρήκε.

Το μέτρο απουσίαζε.

Σκέφτηκε λοιπόν πως μάταια ξόδεψε τόσα χρόνια.

Πως μέτρο δεν υπήρχε πλέον, σ΄ ολόκληρη την πλάση.

Πως όλοι εκείνοι που κάποτε το είχαν, είχαν πεθάνει μαζί με τα αρχαία αγάλματα.

Άσε που βρήκε και μια περγαμηνή αρχαία. Ένα σύγγραμμα κάποιας Κασσάνδρας, επιστημονικό. Μια προφητεία που έλεγε πως στις μέρες του, το μέτρο θα το έχει για πάντα φυλακίσει ο ορθολογισμός. Γιατί το μέτρο δεν θα ήταν πλέον χρήσιμο.

Πως θα το φυλάνε μην δραπετεύσει, ένας ορθολογιστής, ένας εκπαιδευτικός και ένας ιερωμένος.

Και πως όλοι τους, αντί για όπλο θα έχουν λογική «τετράγωνη», δίχως καμπύλες και δίχως στολίδια από εκείνα που απευθύνονται στο συναίσθημα.

Επείσθη ο ανόητος στης Κασσάνδρας τα λόγια… και παραιτήθηκε!

Είπε πως στην εποχή του, απουσίαζαν όχι μόνο το μέτρο, μα και το συναίσθημα.

Άλλωστε, …πως να τα βάλει με τέτοια εξουσία, με τέτοια όπλα;

Έτσι είπε.

Κλείστηκε στο δωμάτιο με τους δεκάδες τόμους σοφίας, και αποφάσισε να συνθέσει - σε πεζό και ξύλινο λόγο - του μέτρου τον επικήδειο.

Να γράψει, ίσως και να αιτιολογήσει με δύο τρεις προτάσεις, του μέτρου την απουσία.

Για το συναίσθημα,…ούτε λόγος.

Έξω από το παράθυρο – την μοναδική πηγή φωτός του δωματίου με τα πολλά βιβλία - μια πεταλούδα φώναζε όπως φωνάζουν οι πεταλούδες.

Με το ανεπαίσθητο θρόισμα των φτερών της.

Και τραγουδούσε, ένα λυπητερό τραγούδι.

Ένα τραγούδι, έμμετρο, που έκλαιγε τον θάνατο μιας κάμπιας.

Μέσα στο δωμάτιο, το μέτρο απουσίαζε.

Μα έξω από αυτό, η μοναδική, η αληθινή πηγή φωτός του δωματίου, κυλούσε στον ρυθμό του «μέτρου». Του μέτρου που τραγουδά ο αγέρας στον στάχυ.

Και ας νόμιζε ο δίχως μέτρο άνθρωπος πως, σ΄ ολάκερη την πλάση, μέτρο δεν υπήρχε.

Ας είχε καρδιά να κλάψει με το μοιρολόι της πεταλούδας…

Ας είχε μάτια, από το παραδομένο στα χάδια του αγέρα στάχυ, να μάθει…

Ας είχε χρόνο να αγαπήσει τους ανθρώπους…

Και τα λόγια των γερόντων, αντί να τα μελετήσει μεθοδικά, ας τα είχε παραδώσει στο άγιο συναίσθημα..

Συναίσθημα:

• συν- (πρόθεση που δηλώνει «μαζί», «κοινά», «από κοινού») +

• αἰσθάνομαι («αντιλαμβάνομαι», «νιώθω», «αισθάνομαι με τις αισθήσεις ή εσωτερικά»)

Συναίσθημα = κοινή αντίληψη, συμπάθεια, ή και εσωτερική αίσθηση που εμπεριέχει και την αλληλεπίδραση με τον κόσμο.

Μέτρο: Το κοινό στοιχείο που συναντάται στην μουσική, στην ποίηση, στα μαθηματικά, στην φιλοσοφία, στην ηθική… και σπανίως στην καθημερινή ζωή.